Według nauczania katolickiego jest początek i koniec. Jest następstwo zdarzeń. Ale nie możemy mówić o czasie jak w ziemskim życiu.

Masz rację. Ale ... Ale nie wiemy. Spodziewamy sie, że tak musi być.
Hbr 9.27 A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd Obawiam się, że nigdzie w Piśmie nie ma mowy o następstwie. To nasza ludzka logika.
Nie wiem, czy z Kor 3.11–15 i Mt 5.25–26 można wyciągnąć taki wniosek. Chyba już nie ma więcej fragmentów, którymi można się podeprzeć w kwestii następstwa.
Jednak wierząc w czyścicie nie da się rozumieć inaczej niż napisałeś.

Niektórzy mają objawienia, w których dusze zmarłych opowiadają o okresach czyśćca: dni, lata

https://www.youtube.com/shorts/jl0qEXjcZTw

Tak, to typowe. Analizowałem wiele objawień. Doszedłem do wniosku, że większość z nich była na poziomie intelektualnym osoby doświadczającej widzenia. Była na poziomie wiedzy i wyobraźni. Chyba wszystkie objawienia są przekazem wykraczającymi poza posiadane słownictwo. Są doznaniami, które trzeba jakoś zwerbalizować. I tu bariera wiedzy i wyobraźni zdającego relację.
A jeśli chodzi o czas czyśćca, to jak ma opisać osoba, która nie potrafi sobie wyobrazić braku czasu? A na dodatek doskonale zna pojęcie kary więzienia (okresowa). Stąd odniesienia czasowe.

Do prywatnych objawie mam Ci ja stosunek pozytywny, acz nieco krytyczny.

AW jaki sposób to się przejawia?

Ale ad rem. Jaki masz stosunek do odpustów?
Czy spełnienie przez człowieka kilku warunków wymusza na Panu Bogu udzielenie odpuszczenie grzechów/win? Czy Bóg nie ma już nic do powiedzenie, gdy człowiek spełni 5 warunków podanych przez Kościół?

Ja bym to nie nazwał wymuszeniem. To są bardzo rygorystyczne warunki, które mało kto potrafi spełnić. Myślę że istotna jest wewnętrzna intencja, stanie w prawdzie, a nie odhaczenie punktów. To level wyżej jak żal doskonały za grzechy, który to żal jest dany niewielu.

W tym masz rację. Tym niemniej jest to wypełnianie punktów.

Czy uważasz, że stan łaski uświęcającej jest takim trudnym warunkiem? Czy może akt wykluczenia wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu? Bo już posiadanie intencji na pewno nie jest trudnym wymogiem. Natomiast w przypadku odpustu zupełnego zawsze wymagane są dodatkowo tzw. trzy warunki sakramentalne: Spowiedź, Komunia Święta oraz Modlitwa w intencjach Ojca Świętego, co właściwie jest regularnie powtarzanym zwyczajem.

W przypadku odpustu cząstkowego wystarczą zwykłe akty codziennej pobożności, takie jak: pobożne uczynienie Znaku Krzyża, westchnienie modlitewne np. krótkie „Jezu, ufam Tobie” wzgl. odmówienie modlitwy Anioł Pański, Pod Twoją obronę czy Wierzę w Boga. A także odmówienie aktów wiary, nadziei i miłości. A to wszystko jest codzienną praktyką wielu katolików.

Czy takie praktyki rzeczywiście zmuszają Boga do jakiejś reakcji, czyli udzielenie odpustu?

Przede wszystkim to

Tylko że trzeba być na bieżąco z papieskimi intencjami i dobrze by je czuć jakoś.



Boga nic i nikt nie zmusi do czegokolwiek. Człowiek ma obiecane że jak będzie spełniał te warunki to dozna odpustu.

Wcale nie trzeba ich znać. Wystarczy, że Bóg zna. Wystarczy poprosić w modlitwie, aby Bóg raczył się przychylić do nich. Wystarczy powiedzieć: Boże, proszę wysłuchaj próśb papieża.
Poza tym próśb nie trzeba czuć. Intencji nie trzeba czuć. To nie są sprawy uczuciowe, ale rozumowe. Modlitwa w intencjach papieża jest aktem woli.


Jeśli tak, to Bóg udzieli zbawienia lub nie. Bo Jego wola się liczy, a nie ludzkie obietnice.
Może człowiek doznawać odpustu, ale go nie otrzymać. Może to być fałszywe doznanie.
Jeśli nie zrozumiałem czym jest doznanie odpustu, to proszę, wyjaśnij. Bo jestem przekonany, że odpust nie polega na jakichś doznaniach, ale na odpuszczeniu win przez samego Boga i nikogo więcej.

Tu nawet psychologia nie widzi sprawy 0-1. Jest myślenie rozumowe, emocjonalne, ale to nie wyczerpuje wszystkich możliwości poznawczych człowieka. Święci często nam komunikują (myślę akurat o św. Faustynie). Poczułam wewnętrznie...Mamy w sobie jeszcze głos wewnętrzny, przez niego mówi do nas np sumienie. Ktoś coś 'czuje' co jest nieracjonalne, tymczasem unika np śmierci, czy jak w przypadku Faustyny modli się za osobę za ścianą, która umiera w męczarniach duchowych. Pokusy, natchnienia, emocje i refleksja rozumowa są ze sobą wymieszane, bo człowiek to jedność. W intencjach papieskich oprócz rozumu mamy natchnienie. Kiedy JPII zawołał DŚ, by odnowił oblicze Polski mógł widzieć więcej niż tłum, który odebrał to emocjonalnie. Może właśnie misję Polaków, której nie widzą?
I jeszcze jeden przykład. Osoby z zaburzeniami psychicznymi często nam komunikują co myślą, ale wybrzmiewa literalnie zupełnie coś odmiennego. Ty rzeczywiście słabo czytasz intencje, stąd tak mocne podkreślanie rozumu. Sam rozum jednak przegrywa z intuicją a to ostatnie to wyposażenie fabryczne lub iskra Boża, jak zwał tak zwał. Na forach internetowych owa intuicja bardza pomaga, jeśli współpracuje z rozumem.

Mamy ogromny problem z żalem doskonałym za grzechy czy brakiem przywiązania go grzechu (odpust zupełny). Problem wynika z braku narzędzi weryfikujących i nieznajomości siebie.
W modlitwach Tajemnicy Szczęścia mamy nawet zapis, że odmawiający to wierny otrzyma na dwa tygodnie przed śmiercią poznanie swych grzechów. Oznacza to więc ogromną łaskę.
To uzupełnienie do tego o czym pisałeś. Tak czasem miewam wychodząc z założenia, że siła leży w grupie.

Obietnice płyną od Kościoła, a nie ludzi jako takich. Kościół to Mistyczne Ciało Chrystusa.

źle się wyraziłem - powinno być raczej doświadczyć, ew. otrzymać.

W sumie sam potwierdzasz moją tezę o tym że trudno otrzymać odpust, nawet wypełniając wszystkie punkty, gdyż to zależy od nastawienia. Modlitwy odklepane dla odklepania wg spisu też nie za bardzo skutkują, a ten brak przywiązania do grzechu to już w ogóle - jak dla mnie kosmos.

Od Kościoła będącego Mistycznym Ciałem Chrystusa składającego się z Ludzi. Kościół, to Ty i ja i reszta wierzących. Kościół to Eklezja. Czyli my, ludzie. Mistyczne Ciało Chrystusa, jakim jest Kościół, przemawia przez ludzi.

Nie wiem czy trudno. Bo nie da się tego zweryfikować. Nie ma metody na sprawdzenie. Chyba, że uznasz orzekanie o świętości za takowe. Jednak to nie to. Uznanie świętości nie weryfikuje otrzymywanych odpustów. Nie wiadomo, czy święci wypełniali jakieś warunki dotyczące odpustów. Odpusty wymyślono dopiero w XI wieku. I to jeno po to, aby ograniczać dotychczasowe bardzo surowe pokuty.

W ten sposób można we wszystko wątpić. Np. czy modlitwy za zmarłych mają sens? Zwyczajowo odmawia się różaniec za zmarłych, pogrzeb, msza po miesiącu, gregorianki. Przy umierającym dobrze jest odmówić koronkę do miłosierdzia Bożego... Owszem - nie ma gwarancji, ale jest nadzieja.

I to jest to. To co najważniejsze. Mamy nadzieję. Bo mamy obietnice. Wierzymy w to, że nasze modlitwy docierają do Boga.
A wątpliwości mamy, bo jesteśmy ludźmi. Bo nie mamy możliwości weryfikacji. Mamy tylko wiarę.
Jednak wolę określenie, że mamy AŻ wiarę. Wiarę silniejszą niż wiedzę. Wiarę, która walczy z wątpliwościami. Wiara to wielki skarb.
A to, że mamy wątpliwości świadczy o tym, że mamy wiarę.