co za absurd.
Wiele rzeczy jest wartościowych - a nie dają zbawienia. W tym religia żydowska.
Przeczytaj wątek.

Ale Barneju tak naucza Kościół Święty:
"Kościół katolicki nie prowadzi, ani nie popiera, żadnej konkretnej instytucjonalnej pracy misyjnej skierowanej ku Żydom"
https://papiez.wiara.pl/doc/2926520.Bo- ... Rz-11-29/6

"judaizm nie jest już jedynie partnerem dialogu czy adresatem gestów pojednania, ale także żywą tradycją interpretacyjną, mającą własną wartość w planie Bożym."
https://deon.pl/wiara/zydzi-i-teologia- ... ia,3417768

Nie. To zaledwie dokument Komisji ds. Stosunków Religijnych z Judaizmem, żaden z tego dokument Magisterium. W dodatku jest sprzeczny z dokumentami wyższej rangi.
Zresztą znow: przeczytaj wątek, to było już tu omawiane.

Tak, też tak uważam. Bez związku z tematem zbawienia Żydów.

Janush,

Czy dobry łotr poszedł na krzyż z własnej woli w imieniu Chrystusa?
Dalej napisane jest "Duch Święty poruszy serce człowieka do wiary i do miłowania Boga oraz do żalu za grzechy". Czy człowiek przed tym poruszeniem chce do Jezusa?

===
Tomasz z Akwinu

1. SAKRAMENT POKUTY

Otóż przez chrzest człowiek w całej pełni uczestniczy w mocy Męki Chrystusowej, ponieważ przez wodę i Ducha staje się współumarłym z Chrystusem grzechowi, a odrodzonym wraz z Nim do nowego życia. Dlatego to, we chrzcie świętym człowiek otrzymuje odpuszczenie całej kary.

W sakramencie pokuty natomiast uczestniczy w mocy Męki Chrystusa w miarę własnych uczynków, stanowiących materię pokuty, podobnie, jak woda jest materią chrztu, jak to było powiedziane wyżej. Oto dlaczego cały dług należnej kary nie bywa odpuszczony od razu przez pierwszy akt pokuty, odpuszczający winę, lecz dopiero gdy wszystkie akty pokuty zostaną dopełnione.

Spowiedź, łącznie z rozgrzeszeniem, posiada moc uwalniania od kary z dwu względów:

1. Ze względu na samą moc rozgrzeszenia, która już od chwili postanowienia (zrobionego pod wpływem skruchy) wyzwala tak od kary wiecznej, jak i od winy, a więc od kary potępienia i zagłady. Gdy ta kara zostanie darowana, pozostaje jeszcze powinność odpokutowania kary doczesnej jako lekarstwa oczyszczającego i będącego podnietą do postępu (duchowego).
Tę karę muszą odpokutować w czyśćcu nawet ci, którym darowano karę piekła. Kara ta jest NIEWSPÓŁMIERNA w stosunku do sił człowieka żyjącego na tym świecie. Ale „mocą kluczy" zostaje tak ZMNIEJSZONA, że staje się WSPÓŁMIERNĄ do sił pokutującego człowieka, żyjącego na tym świecie tak, że przez zadośćuczynienie człowiek może się oczyścić (z należności poniesienia kary doczesnej).

2. Sama czynność spowiadania się, związana z karą, jaką jest zawstydzenie, posiada z natury swej zdolność zmniejszenia kary. Dlatego im częściej ktoś spowiada się z tych samych grzechów, tym bardziej zmniejsza się mu ową karę.

Kto się wyspowiada i otrzyma rozgrzeszenie, będzie miał W CZYŚĆCU MNIEJSZĄ KARĘ, niż ten kto miał tylko skruchę.

Niekiedy może być - doskonałe przysposobienie, że mocą skruchy odpuszcza całą karę, jak już widzieliśmy (z. 5, a. 2). Nic więc nie przeszkadza, aby na skutek częstej spowiedzi cała kara została odpuszczona, tak by grzech pozostał bez kary, skoro Chrystus swą męką zadośćuczynił za ów grzech.

Pozostałą karę, do której spowiednik zobowiązuje (penitenta), stanowi lekarstwo oczyszczające ze zmazy grzechu.

Św. Paweł powiada: „Co bowiem wybaczyłem, o ile coś wybaczyłem, uczyniłem to dla was wobec Chrystusa" (2 Kor 2,10), czyli tak jakby to Chrystus wybaczył. A przecież Chrystus mógł wybaczyć karę za grzech bez jakiegokolwiek zadośćuczynienia, jak to uczynił wobec cudzołożnicy (Jn 8.11). A więc mógł także św. Paweł; może również papież, który w Kościele ma nie mniejszą władzę od tej, jaka miał św. Paweł.

(...) Ponadto Kościół, nadając odpusty więcej by szkodził niż pomagał wiernym, gdyż narażałby ich na większe kary w czyśćcu. Dlatego należy przyjąć, że odpusty mają wartość tak przed sądem Kościoła, jak i przed sądem Bożym, gdy chodzi o darowanie kary nałożonej lub nie nałożonej po skrusze, spowiedzi i rozgrzeszeniu — a to z powodu jedności Ciała Mistycznego, w którym wielu jego członków swymi uczynkami pokutnymi zadośćuczyniło w nadmiarze, cierpliwie znosząc wiele niesprawiedliwych prześladowań, dzięki którym mogą zadośćuczynić obficie za kary należne innym. Wielkość ich zasług jest tak niezmierna, że przewyższa wszelką należność kar, na które zasłużyli żyjący na ziemi, a to szczególnie dzięki zasługom Chrystusa, które wprawdzie działają w sakramentach, ale ich skuteczność nie ogranicza się do sakramentów, przewyższając ich skuteczność swą nieskończonością. Jak już widzieliśmy (z. 13, a. 2), jeden człowiek może zadośćuczynić za innego. Święci zaś, którzy dokonali dzieł zadośćuczynienia w nadmiarze, ale nie za określone osoby, — które wówczas nie potrzebowałyby odpustów do uzyskania zwolnienia z należnych im kar — ale dla całego Kościoła, tak jak to czynił św. Paweł (Koi 1,24): „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół".. Tak więc powyższe zasługi są wspólne całemu Kościołowi. Otóż dobra wspólne jakiejś społeczności rozdziela się jej poszczególnym członkom podług rozporządzenia jej zwierzchnika. Podobnie więc jak można uzyskać odpuszczenie kary, jeśli ktoś inny zadośćuczyni za tego, kto ją miał ponieść, tak samo można .. uzyskać je przez przydział tego, kto ma władzę (udzielania odpustów).

Kościół, ogłaszając odpusty, nie kłamie. Czyli odpusty tyle sprawiają, ile głoszą.

2. EUCHARYSTIA

W sakramencie Eucharystii Rzeczywistość wraz z oznaczającym ją sakramentem tkwi w samej materii. To zaś, co jest samą tylko Rzeczywistością realizowaną przez sakrament, mianowicie udzielona przezeń łaska, działa w duszy człowieka przyjmującego sakrament. Przy chrzcie natomiast zarówno charakter sakramentalny, to co stanowi Rzeczywistość ściśle związaną z sakramentem chrztu, jak i łaska odpuszczenia grzechów, stanowiąca realizację skutków sakramentu, dokonują się w duszy człowieka przyjmującego sakrament. To samo zachodzi przy realizacji pozostałych sakramentów.

sakramentalna łaska Eucharystii wzmacnia bowiem duszę pod każdym względem.

Duchowe życie istnieje przez łaskę. Eucharystia przynosi zatem łaskę.

Ad 1. W samym sakramencie Eucharystii tkwi moc udzielania łaski, i nikt jej nie posiada przed przyjęciem tego sakramentu inaczej, jak przez wolę jego przyjęcia, wyrażoną bądź w akcie osobistym, jak u dorosłych, bądź też w akcie Kościoła - jak wiemy 17 - jeśli chodzi o dzieci. Już sama ta moc sprawia, że pragnienie tego sakramentu przynosi łaskę tworzącą życie duchowe. Pozostaje więc tylko przez rzeczywiste przyjęcie sakramentu osiągnąć wzrost łaski i udoskonalenie duchowego życia. Działanie sakramentu Eucharystii różni się jednak od działania sakramentu bierzmowania. Ten ostatni powiększa i doskonali łaskę dla przeciwstawienia się napaściom wrogów Chrystusa, dokonywanym z zewnątrz. Eucharystia natomiast powiększa łaskę i doskonali życie duchowe, zmierzając do pełnego rozwoju wewnętrznego w człowieku, poprzez zjednoczenie z Bogiem /135/.

Ad 2. Sakrament Eucharystii w sposób duchowy daje łaskę wraz z cnotą miłości /136/. Toteż Damasceńczyk porównuje go z węglem widzianym przez proroka Izajasza 18, mówi: „Węgiel nie jest zwykłym drzewem, lecz drzewem połączonym z ogniem, podobnie chleb eucharystyczny - to nie zwykły chleb, lecz chleb połączony z Bóstwem". Grzegorz zaś mówi: „Miłość Boża nie próżnuje, jeśli jest, tworzy wielkie dzieła". Toteż w mocy sakramentu Eucharystii jest nie tylko udzielenie człowiekowi łaski i usprawnienie go przez cnotę, ale także pobudzenie go do czynu, bo jak mówi Apostoł: „Miłość Chrystusa przynagla nas". W rezultacie na wezwanie: „Jedzcież, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, najdrożsi", dobroć Boga staje się dla duszy źródłem rozkoszy, a mocą sakramentu Eucharystii człowiek zostaje duchowo wzmocniony.

A jednak mówi Innocenty III, że ten sakrament gładzi grzechy powszednie i chroni przed śmiertelnymi. Wykład: W sakramencie Eucharystii można uwypuklić dwa momenty: sam sakrament i Rzeczywistość przezeń realizowaną. Którykolwiek z tych momentów weźmiemy pod uwagę, stanie się widoczne, że Eucharystia ma moc odpuszczania grzechów powszednich. Sakrament ten przyjmujemy jako pokarm. Pokarm jest niezbędny - ciału ma on przywrócić naturalne ciepło, tracone co dzień. Co dzień też ponosimy straty w dziedzinie duchowej, powodowane przez grzechy powszednie, rezultat nacisku pożądliwości. Grzechy te - jak wiemy - tłumią żar miłości. Eucharystia zaś ma to do siebie, że gładzi te grzechy. Stąd powiedzenie Ambrożego, że spożywamy ten Chleb codzienny, „jako lekarstwo na codzienną niemoc". A Rzeczywistością realizowaną przez ten sakrament jest miłość, i to nie tylko jako trwała dyspozycja, lecz jako akt. Eucharystia pobudza do przejawiania miłości w czynach, a przez to gładzi grzechy powszednie. Toteż jasno stąd wynika, że mocą sakramentu Eucharystii są one odpuszczane.

Sakrament Eucharystii chroni człowieka przed grzechem w dwojaki sposób. Po pierwsze - łącząc przez łaskę z Chrystusem sakrament ten wzmacnia życie duchowe, stanowi bowiem pokarm duchowy i duchowe lekarstwo, stosownie do słów Psalmu: „Chleb wzmacnia ludzkie serce". Augustyn zaś mówi: „Śmiało przystępuj, Chleb to nie trucizna". Po drugie - stanowiąc znak Chrystusowej Męki, przez którą zostały pokonane złe duchy, sakrament ten odpiera wszystkie napaści szatańskie. Stąd słowa Chryzostoma: „Jak lwy ziejące ogniem, tak odchodzimy od tego stołu, stając się straszni dla diabła".

===

Czy coś tutaj wyjaśnia Tobie częściowo po co są m.in. sakramenty? Chrzest, Sakrament Pokuty, Odpusty, Eucharystia?

No jak bez związku Barneju, autor na tej kościelnej gazecie w Internecie napisał że judaizm z talmudu jest wartościową interpretacją Biblii a przecież żydowie mówią że Jezus nie był mesjaszem. Jeśli Kościół mówi że ich interpretacja jest wartościowa to znaczy że uznaje że interpretacja że Jezus nie był mesjaszem jest też wartościowa i można się zbawić nie będąc w Kościele.

My katolicy wierzymy że można się zbawić poza Kościołem ale tylko przez Kościół, no ale Barneju nie odpowiedziałeś mi na pytanie jak to działa takie zbawianie przez Kościół nie będąc w Kościele.

Tak TS7, sakramenty działają na katolika, ale jak działają na kogoś kto nie wstąpił do Kościoła a jest zbawiany przez Kościół?

Mieszasz strasznie. Przecież można uznać za wartościową żydowską interpretację Starego Testamentu. Dla nich to zamknięta całość. Nie ma tam zapisu, że nie będzie żadnego Mesjasza, a reszta... mniej więcej się zgadza.
Są natomiast tacy nawróceni żydzi, którzy NT testament widzą jako naturalną kontynuację Tory (choćby Brandstaetter czy św. Teresa Benedykta od Krzyża, czyli Edyta Stein)

Żydzi (nie "żuydowie") nie interpretują Nowego Testamentu - zatem bez związku.Kolejny nielogiczny absurd.
Naprawdę masz problemy z logiką czy prowokujesz?

Nie przez, tylko poprzez. WIęcej precyzji, a zrozumiesz.

Ale PeterW ci dwoje przeciwstawiło się talmudycznej tradycji żydowskiej a przyjęli katolicką tradycję interpretacji.

A Kościół dziś mówi że ta talmudyczna tradycja jest wartościowa, może gdyby ci dwoje żydowie dzisiaj słuchali Kościoła to by do niego nie weszli, bo jak byli w czymś wartościowym to po co iść gdzie indziej

Barneju, ale Żydzi interpretują Nowy testament w taki sposób że mówią że Jezus z Nazaretu nie był mesajszem.
Barneju to jak to rozumieć to zbawienie poprzez Kościół nie będąc w Kościele.
Ja tego tak dociekam bo zbawienie poprzez Kościół będąc w Kościele to jest dla mnie proste ale jak mówisz zbawienie poprzez Kościół nie będąc w Kościele to już nie jest dla mnie proste, jak to działa

Nie. Żydzi nie interpretują NT, uważają go po prostu za fałsz.
I nie o interpretacji NT mowa w cytacie, który przytoczyłeś.

Serio? To wytłumacz to.
Jak wytlumaczysz, to ja wytłumaczę Ci, jak to możliwe u nie-katolików.

Cześć Barneju, jak się jest w Kościele to się ma dostęp do łaski z sakramentów i dostęp do treści z kazań i nauk by wierzyć w to co nakazał Jezus.

Więc dopytuje Ciebie jak to jest że zbawienie jest poprzez Kościół dla kogoś kto nie jest w Kościele i nie ma chrztu, sakramentów i nauk.
Jak to działa Barneju, bo nie wiem.

Wczoraj niektórzy biskupi ruszyli do synagog zgodnie z tym listem Episkopatu

Tak myślałem. Wydaje Ci się najwyraźniej, że Kościół to tylko Jego narzędzia.

Zatem nie, nie uznaję tej odpowiedzi. Drąż dalej - to ważne, bo doprowadzi Cię do zrozumienia kwestii o jaką pytasz.

Będzie to o tyle wartościowe, że najwyraźniej odpowiedzi tych, których pytasz, nie słuchasz zbyt uważnie...

I bardzo dobrze. Akurat ten fragment listu był w porządku.

Barneju, nie będę drążył, obiecałeś że jak ja ci odpowiem to ty mi odpowiesz. Dotrzymaj słowa i wyjaśnij mi proszę w prostych słowach jak przebiega zbawianie poprzez Kościół osób które nie są w Kościele.
Jezus kazał odpowiadać prosto, tak, nie