Św. Edward Wyznawca

https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-05c.php3



Modlitwa za wstawiennictwem św. Edwarda

Przesławny święty Edwardzie, okazywałeś oddanie Bogu cierpliwie, łagodnie i z hojnością. Daj mi służyć, abym jak Ty umacniał Królestwo Boże swoją cierpliwą modlitwą i dobroczynnością. Wstaw się za moją prośbą, która mnie samemu wydaje się niemożliwa do spełnienia (w tym miejscu przedstaw swoją prośbę). Ufny w Twoje wstawiennictwo, składam swą prośbę w Twoich rękach.

Modlitwa do św. Edwarda

Boże, któryś świętego króla, Wyznawcę Twojego, chwałą wiekuistą ukoronować raczył, daj nam łaskawie, prosimy, tak go uczcić na ziemi, abyśmy z nim panować mogli w Niebie. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który z Bogiem Ojcem i Duchem świętym żyje i króluje w Niebie i na ziemi, po wszystkie wieki wieków. Amen.



https://martyrologium.blogspot.com/2010 ... y.html?m=1

Kanonizowany przez Papieża Aleksandra III:



===

Fragmenty
Aelredus Rievallensis Abbas - Vita Sancti Edwardi Regis Et Confessoris [1110-1167]

https://www.documentacatholicaomnia.eu/ ... T.pdf.html

tłumaczone przez ChatGPT:

"Zakończenie części wstępnej: genealogicznej dedykacji

    Kiedy byłem młodzieńcem, uznałem go (Edwarda) za ojca – ukochałem ponad wszystkich ludzi śmiertelnych. Teraz widzę, jak rozbłyska światłem starczej chwały, aby służyć Chrystusowi.
    Ciałem wprawdzie go opuściłem, lecz nigdy duchem ani sercem.
    To są ci, którzy pozostali z tego świętego pokolenia:
    – cesarzowa Matylda;
    – ty, najwspanialszy mężu, którego cieszymy się nazywać dziedzicem Anglii, księciem Normanów i Akwitanii, hrabią Andegawenii;
    – twoi bracia: Godfryd i Wilhelm, o których mamy dobre nadzieje;
    – Wilhelm, hrabia Boulogne i Warenne, syn pobożnego króla Stefana i królowej Matyldy;
    – Malcolmus, Wilhelm i Dawid, dziedzice imienia Henrykowego, pochodzący od Henryka.

    Niech Bóg ulituje się nad ich młodością – i ty również, ty, którego Boża Opatrzność uczyniła głową rodu.
    Ty, którego twój dziad (król Henryk) ukochał ponad wszystkich ludzi – teraz jesteś ich opiekunem: dla sierot i wdów, których ręce masz silniejsze, a rozum dojrzalszy.
    Ja zaś, na końcu tej księgi, błagam mojego Boga, by twoje życie było czyste, wolne od chciwości, obce pysze, nieznające okrucieństwa.
    Byś był pokorny i radosny dla ubogich, pobożny w kulcie Bożym, godny, by przekazać o tobie coś potomnym.
    Niech wszechmogący Bóg zachowa w tobie i pomnoży swoją łaskę, najwspanialszy i najjaśniejszy panie.

    Koniec księgi o genealogii króla Henryka, napisanej przez opata Aelreda z Rievaulx.

PROLOG ŻYWOTA ŚW. EDWARDA

    Dowiedzieliśmy się, że wielu dawnych autorów gorliwie pragnęło opisać czyny i życie znamienitych ludzi swego czasu – by ich pamięć trwała, skoro ich świętość była wieczna.
    Sądzili też, że bardzo pomoże to potomnym, by wiedzieli, kogo mają naśladować.
    Nic bowiem bardziej nie pobudza ludzkiego serca do dążenia ku doskonałości niż czytanie lub słuchanie cnót ludzi świętych – poznawanie ich obyczajów, podziw dla ich chwały.
    Nikt nie powinien uznać za niemożliwe tego, co inny człowiek uczynił.
    Nikt nie powinien wątpić w nagrodę, jeśli widzi, że ten, kto dobrze żył, ją otrzymał.

    Dlatego nasz Pan i Zbawiciel, od początku ery zbawienia, spośród wielu chorych pragnął wybrać niektórych doskonałych –
    – by jedni przez swą działalność przyciągali innych do wiary,
    – by inni przez przykład wzbudzali do naśladowania.
    I tak aż do dzisiejszych nieszczęsnych czasów, gdy cnoty rzadnieją, a grzechy się mnożą,
    – zawsze rodzili się synowie godni swoich ojców – których nauka, autorytet i przykład mieli pouczać, wspierać i kształtować ludzi prostych.

    Wśród wszystkich narodów i królestw to właśnie Anglia chlubi się świętością swych królów.
    – Jedni zostali ukoronowani męczeństwem,
    – inni opuścili ojczyznę i umarli za Chrystusa na obczyźnie,
    – niektórzy zrzekli się korony i oddali życiu zakonnemu,
    – inni rządzili w sprawiedliwości i świętości – woląc pomagać poddanym niż nad nimi panować.

    Spośród nich niczym promienne światło zabłysnął chwalebny król Edward – jak gwiazda poranna pośród mgieł, jak pełnia księżyca w swoim czasie.
    Jego życie, pełne cudów, z woli czcigodnego opata Wawrzyńca z Westminsteru, postanowiłem – mimo mej małości – zapisać literami.
    I Tobie, najchwalebniejszy królu Henryku, przesyłam je – abyś poznał, jak wielkiej świętości był ten, z którym króluje dziś w niebie.
    Jego właśnie, za Twoich czasów, Kościół Święty – przy Twojej królewskiej władzy – uznał za godnego wywyższenia na ziemi."

===

"1. Cud uzdrowienia zakonnicy z klasztoru w Berchigensi

    „Pewna zakonnica z klasztoru w Berchigensi cierpiała na febrę czwartaczkę. Już drugi rok choroby przeminął i nie było nadziei na odzyskanie zdrowia.
    Pewnego dnia, gdy odpoczywała we wczesnoporannej drzemce, śniła, że wraz z towarzyszkami udała się do swej ojczyzny, by odwiedzić rodzinę.
    W drodze ktoś zaproponował, by skręcić do opactwa w Westminsterze, aby się tam posilić.
    Odpowiedziała:
    „Jakże mam iść do tych, których nigdy nie widziałam, nie znam ich imion i nie mam z nimi żadnych związków?”
    Ów odpowiedział:
    „Jest tam szlachetny król Edward. Jeśli z wiarą nawiedzisz jego grób, łatwo uprosi dla ciebie u Boga zdrowie i powrót sił.”

    Obudziwszy się, rozważyła sen, wstała z łoża, oparła się na lasce i udała się do oratorium.
    Tam padła przed ołtarzem, odmówiła z wielkim skruszeniem serca siedem psalmów pokutnych i Litanie.
    Następnie zwróciła się do św. Edwarda modlitwą:

    „Wierzę, Panie, że przy Twoim świętym grobie jest dla mnie przygotowane zdrowie, zgodnie z obietnicą.
    Ale po cóż trud ten i niebezpieczeństwo?
    Czy warto szukać przewozu, podróży, towarzystwa, znosić pokusy słów i widoków, które rozpraszają ducha?
    Po cóż mam szukać Twego ciała, skoro duchowo jesteś obecny?
    Wiem, że w świetle, które przenika wszystko, moja nędza jest Ci jawna.
    Skoro jesteś uczestnikiem wszechmocy, wystarczy Twoja wola, bym została uzdrowiona.
    Rzeknij więc słowo – a będzie uzdrowiona służebnica Twoja.”

    Po tej modlitwie wróciła drżąca do łóżka. Zbliżała się godzina ataku febry – lecz nie nastąpił.
    Potem kolejny dzień – również bez dolegliwości.
    Gdy trzeciego dnia powróciła do modlitwy tymi samymi słowami, została całkowicie uzdrowiona.
    Do końca życia dziękowała św. Edwardowi.

2. Cud uzdrowienia mnicha z Westmonasterium

    Pewien zakonnik z opactwa Westminsterskiego, człowiek pobożny i uczciwy, miał wielkie nabożeństwo do św. Edwarda.
    Codziennie odmawiał pięć psalmów za jego duszę.
    Zachorował ciężko – na trzy sposoby:

    Po upuszczeniu krwi utworzył się ropień z zakrzepem, a ból sparaliżował ramię.

    Piersi ściskała duszność – ledwie mógł oddychać.

    Noga spuchła tak, że nie mógł chodzić.

    Zbliżała się rocznica śmierci św. Edwarda.
    Gdy bracia śpieszyli do chóru, by świętować, on – pogrążony w bólu – siedział zasmucony.
    Powiedział:

    „Czyż, Edwardzie, nie przyjdziesz mi z pomocą? Czy odmówisz mi sił, by stanąć z braćmi?”

    Wziął linę i z wysiłkiem ją pociągnął.
    W tym momencie ropień pękł, krew spłynęła, ból zniknął.
    Widząc to, nabrał nadziei na uzdrowienie także piersi i nogi – co, jak opisano na stronie następnej, również nastąpiło."