Wydaje mi się, że to nie są pomniki przyrody, tylko drzewa, które szybko rosną i są relatywnie stare, ale nie znam szczegółów. Miałam kiedyś swój udział w ustanawianiu pomnika przyrody, który ostatecznie parę lat temu został obalony przez naturę. Wtedy, gdy to się działo, konserwator przyrody przybił do około 100-letniego wysokiego jałowca metalową tabliczkę z informacjami o roślinie. Jakoś dziwnie się z tym czułam, bo te gwoździe wyglądały trochę jak sztylet wbity w żywą istotę. Już więcej takiej akcji z ustanawianiem pomnika przyrody nie podjęłabym ;P Zmieniło się moje myślenie o nich; te rośliny są stare, ale cała natura też jest stara, więc dlaczego wyróżniać jedne elementy natury a inne nie (?). Za to pojawiają się problemy, gdy trzeba zrobić coś rozsądnego.

Jak to jest, że z czasem człowiek przywiązuje się do swojego drzewa i zaczyna je traktować trochę jak zwierzę? Minęło trochę czasu od ostatniego wpisu, i czuję, że moje nastawienie do naszych drzew jest inne niż 8 lat latemu. Jedno błogosławię przed każdą większą burzą, bo widzę, że według statystyk jest u kresu życia, ale dalej trzyma się.