|
Strona 1 z 1
|
[ Posty: 3 ] |
|
Autor |
Wiadomość |
bert04
Niesamowity Gaduła
Dołączył(a): Śr lut 13, 2008 12:39 pm Posty: 5002
Płeć: mężczyzna
wyznanie: katolik
|
![Post Post](./styles/serenity/imageset/icon_topic_latest.gif) CZASOWE "URLOPY" USERÓW
Polecam userom częstsze sprawdzanie naszej Listy Banicji. Zauważyłem, że często kontynuowane są polemiki z użytkownikami, którzy czasowo lub stale nie mogą odpowiedzieć. Mieliśmy tu ostatnio spore "fluktuacje", a ja nie mogę za każdym razem przypominać.
_________________ Jer 32:15 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Będą jeszcze w tym kraju kupować domy, pola i winnice".
|
Wt maja 25, 2010 8:23 pm |
|
![](./styles/serenity/theme/images/spacer.gif) |
Robur
Niesamowity Gaduła
Dołączył(a): Pt mar 26, 2004 5:06 pm Posty: 4686 Lokalizacja: Poznań
|
![Post Post](./styles/serenity/imageset/icon_topic_latest.gif) Re: CZASOWE "URLOPY" USERÓW
Tym sporym i niepotrzebnym "fluktuacjom" można zapobiec. Wystarczy zmienić podejście do dyskusji. Polecam tekst zgrany z nieistniejącej już strony Christianitas autorstwa ks Toamsza Dawidowskiego. Zachęcam do spokojnego i rzetelnego przestudiowania tekstu, a przede wszystkim do wyciągnięcia wniosków dla siebie . GRANICE KRYTYKI
Krytyka in genere
Krytyka jest czymś właściwym człowiekowi myślącemu, ponieważ świadczy o jego możności oceniania i wartościowania. Krytyka jest w życiu potrzebna, dzięki niej możliwy jest postęp w danym przedmiocie, nie każda jednak służy zbudowaniu. Gdy roztrząsa się jakąś cudzą wartość i stanowi o niej, musi to odpowiadać prawdzie, być zgodne z rzeczywistością, nie może zaś opierać się na informacjach niepełnych, a co gorsza niesprawdzonych. Krytyka, która bazuje tylko na części prawdy jest wobec krytykowanego niesprawiedliwa a dla krytykującego kompromitująca. Doświadczenie pokazuje niestety, że nie zawsze uwzględnia się dodatkowe aspekty, dlatego przy ujmowaniu jakiegoś problemu dochodzi tak często do niepotrzebnych uproszczeń i uogólnień. Przed podjęciem jakiejkolwiek krytyki należy uwzględnić naszą niedoskonałość w poznaniu. Nie wolno przy tym nigdy zapomnieć o respekcie dla osoby, jej dobrego imienia, pozycji społecznej czy zajmowanego urzędu. Krytykując należy wystrzegać się zbytniego ładunku emocjonalnego, a także małostkowości. Życie uczy, że czasem lepiej jest milczeć, niż rozdrapywać ranę. Krytyka zgodna z prawdą i potrzebna, ale wyrażona zbyt impulsywnie, staje się najczęściej destruktywna. Krytyka musi być obiektywna, rzeczowa i wolna od osobistych zapatrywań. Ma służyć obiektywnemu celowi, a nie subiektywnemu „produkowaniu się” czy osobistej realizacji samego siebie.
Można więc wyróżnić trzy zasady roztropnej krytyki: 1. Audiatur altera pars – należy dokładnie rozeznać, co druga strona twierdzi, kontekst wypowiedzi; 2. Mając już nawet jakiś pogląd krytyczny, nie od razu należy go wypowiadać; lepiej zaczekać badając i uzupełniając swą dotychczasowa wiedzę oraz czekając na dogodną okoliczność do jej sformułowania; 3. Podobnie jak rewolucja różni się od reformy, krytyka nie może być czymś niszczącym, ale ma służyć odnowie i zbudowaniu, być przeprowadzoną łagodnie i w cierpliwości.
Krytyka Kościoła i w Kościele
Tutaj trzeba szczególnie uważać na słowa i pamiętać o ułomności ludzkiej, mieć wzgląd na to, co i kogo, w jaki sposób i za pomocą czego się krytykuje. Wpierw najlepiej zadać sobie pytanie, czy moja krytyka w ogóle jest potrzebna, czy będzie służyć zbudowaniu oraz czy jestem na tyle wykształcony i w ogóle uprawniony do formułowania i wydawania sądów w tym obszarze. Ostrożność jest tutaj w pełni uzasadniona, idzie bowiem o Kościół i rzeczy święte. Nawet jeśli krytykuje się coś czysto instytucjonalnego, nie wolno zapominać, że Kościół nie jest jakąś organizacją tylko ludzką, ale pochodzenia Bożego, zamierzony i ustanowiony przez Chrystusa. Niezwykle pomocna jest przy tym dostateczna wiedza, sprawiedliwość sądu, roztropność (unikanie nieporozumień, przewidywanie skutków), zaś we wszystkim umiar. Dziś jesteśmy świadkami zmasowanej krytyki Kościoła w mediach, czasopismach, rozmowach. Atakują go nie tylko niewierzący ale również katolicy, w tym duchowieństwo. Często u źródeł destruktywnej krytyki leży brak wiary, zbytnie, jedynie ludzkie obawy. Kościół jest tutaj postrzegany bardziej pod kątem menadżerskim, organizacyjnym, czy też statystycznym. Taka racjonalistyczna krytyka jest wyrazem małej wiary w to, że Duch Święty jest zasadą życia Kościoła, że go prowadzi i umacnia.
Jakie więc przyjąć kryteria w materii na wskroś delikatnej? Przede wszystkim należy uzmysłowić sobie prawdę, że Kościół jest naszą Matką, nabyty Krwią Chrystusa, że jest Winnicą Pańską, Ciałem Chrystusowym, że nas odżywia łaską, wychowuje i prowadzi na drodze wiary. Kościoła jako takiego krytykować nie wolno, on jest święty. Bojaźń przed Bogiem implikuje bojaźń przed Kościołem. Odnośnie hierarchii kościelnej należy być w krytyce uważnym i powściągliwym, ponieważ ona Kościół stanowi i najbliżej reprezentuje. W krytykowaniu tejże trzeba mieć wzgląd na maluczkich, aby przez to nie gorszyć – nie wszyscy są w stanie nabrać wystarczająco dystansu, a co może się nie obyć bez szkody dla ich życia religijnego. Jeśli istnieje rzeczywiście potrzeba poddania czegoś krytyce, należy raczej pomijać osoby, a zająć się bardziej rzeczą. Nie wolno w krytyce spraw Kościoła stawiać się na zewnątrz jego. Nie wolno uprawiać krytyki zgorzkniałej. Korzeniem takiego zgorzknienia bywa najczęściej brak wiary i miłości, a także brak sentire cum Ecclesia – odczuwania z Kościołem i brak posłuszeństwa. Muszą istnieć powody do krytyki, np. jakiś biskup podważa bezpośrednio prawdy wiary i moralności – to jednak zdarza się bardzo rzadko. Wobec zdarzających się niekiedy błędów, przykład postępowania dwóch dobrych synów Noego (Gen 9, 20-27) niech będzie tu dla nas miarodajny. Lepiej nieraz milczeć dla dobra ogółu, będąc motywowanym miłością bliźniego, niż coś niepotrzebnie wyjawiać i piętnować. Lepiej odkrywać i pogłębiać prawdy wiary oraz starać się o osobistą świętość, niż tropić cudze błędy. Najpierw wypełniać sumiennie własne obowiązki stanu, a potem zajmować się innymi sprawami. I nie zapominać nigdy o fakcie, że stanowi się tylko niewielką, nieznaczną część tej wielkiej rzeczywistości, jaką jest Kościół Boży. X. Tomasz A. Dawidowski
|
Wt maja 25, 2010 11:07 pm |
|
![](./styles/serenity/theme/images/spacer.gif) |
Batkonto
|
![Post Post](./styles/serenity/imageset/icon_topic_latest.gif) Re: Imigranci
Z dedykacją dla wszystkich, włącznie z prof. Andrzejem Nowakiem. "10 przykazań logiki. 1. Nie będziesz atakował osoby, ale tezę. {ad personam} 2. Nie będziesz przeinaczał lub wyolbrzymiał tezy dyskutanta, aby ułatwić sobie dyskusję. {sofizmat rozszerzenia} 3. Nie będziesz wyciągał wniosków ze zbyt małej ilości danych. {pośpieszna generalizacja} 4. Nie będziesz przyjmował za przesłankę tego, co ma być dopiero udowodnione {petitio principii} 5. Nie będziesz twierdził, że skoro coś wydarzyło się w przeszłości, to musi być przyczyną. {post hoc} 6. Nie będziesz postrzegał zjawisk tylko w ich skrajnych przypadkach. {dychotomia myślenia} 7. Nie będziesz argumentował wykorzystując fakt niewiedzy innych. {ad ignorantiam} 8. Nie będziesz nakładał ciężaru dowodu na tego, który kwestionuje postawioną tezę. {onus probandi} 9. Nie będziesz twierdził, że jedno zdanie wynika z drugiego, choć taki związek nie zachodzi. {non sequitur} 10. Nie będziesz twierdził, że skoro teza jest powszechnie przyjęta, to musi być prawdziwa. {ad populum}" Fajnie by było wywiesić to w jakimś widocznym miejscu na forum. Przychylam się. R.
|
Śr wrz 16, 2015 8:38 am |
|
|
|
Strona 1 z 1
|
[ Posty: 3 ] |
|
Kto przegląda forum |
Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 153 gości |
|
Nie możesz rozpoczynać nowych wątków Nie możesz odpowiadać w wątkach Nie możesz edytować swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów
|
|