Rozumiem, o co Ci chodzi, bo faktycznie w Starym Testamencie mamy etapowość, język dawnych ludzi, ich sposób rozumienia świata i trudne teksty.Ale zaproponowałbym tu trochę inne spojrzenie. Czym innym jest powiedzieć, że objawienie w Starym Testamencie było stopniowe i zapisane ludzkim językiem, a czym innym powiedzieć, że Stary Testament nie daje prawdziwego obrazu Boga.Bo sam Jezus nie traktuje Pism Izraela jako błędnej koncepcji Boga. On raczej pokazuje ich pełny sens. W Ewangelii Jana Jezus mówi: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo” - J 5,39.

I dalej: „Gdybyście jednak wierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie wierzyli. O Mnie bowiem on pisał” - J 5,46.

To jest dla mnie bardzo ważne. Jezus nie mówi: „Mojżesz się mylił, prorocy mieli fałszywy obraz Boga”. Mówi raczej: jeśli naprawdę rozumielibyście Mojżesza, rozpoznalibyście Mnie.



Część przywódców odrzuciła Jezusa, to prawda. Ale przecież pierwsi uczniowie Jezusa też byli Żydami. Maryja była Żydówką. Apostołowie byli Żydami. Pierwsza wspólnota Kościoła była żydowska. Paweł był Żydem.

To nie jest więc prosta historia: „Izrael odrzucił Boga”. Raczej: w samym Izraelu doszło do dramatycznego podziału wobec Mesjasza.Ale sam Jezus nie odcina się od Izraela ani od Pism Izraela. Do Samarytanki mówi: „zbawienie bierze początek od Żydów” - J 4,22. To zdanie trudno pogodzić z myślą, że cały Stary Testament był tylko ludzką, błędną konstrukcją.



Jeśli ktoś mówi o Żydach „bracia w wierze”, to nie musi mieć na myśli, że judaizm rabiniczny i chrześcijaństwo wyznają dokładnie tę samą wiarę w Chrystusa. To byłoby nieprawdziwe.Chodzi raczej o wspólne korzenie: Abrahama, Mojżesza, proroków, Psalmy, obietnice, przymierze, wiarę w jednego Boga Stwórcę.Chrześcijanin nie czyta Starego Testamentu jako cudzej książki. Czyta go jako własne Pismo, ale w świetle Chrystusa.

Dlatego dla mnie Jezus nie kasuje Starego Testamentu. On go wypełnia.

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” - Mt 5,17. I właśnie tu jest sedno: chrześcijaństwo nie mówi „Stary Testament był fałszywy, dopiero Jezus powiedział coś zupełnie innego”. Chrześcijaństwo mówi raczej: ten sam Bóg prowadził człowieka stopniowo, a w Chrystusie pokazał swoje oblicze najpełniej.

Po zmartwychwstaniu Jezus właśnie tak tłumaczy uczniom sens Pism: „I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego” - Łk 24,27.

Odpowiedź nie na temat, demagogiczna i wykrętna.

Natomiast przeczytaj to, co napisał @Jozek, bo dobrze przedstawił zagadnienie.

Jozek w odniesieniu do twojego powyższego postu odpowiem tak
Masz dużo racji, że dzięki Izraelitom, ich przyjęciu prawdy Słowa Bożego, my poganie też mogliśmy się stać chrześcijanami.
Jezus jednak nie przyszedł przede wszystkim nauczać uczonych w piśmie, którzy byli czołowymi przedstawicielami głoszenia pisma i wszelkiej władzy nad ludzmi. Jezus nauczał ludzi prostych i wybrał apostołów z ludu prostego, bo wiedział, że nie są obłudnie skarzeni pismem. Gdyby tylko pismo miało wyrażać wolę Bożą, to po co Bóg powoływał do głoszenia prawdy Proroków, których za prawdę właśmie ci oparci na naukach pisma mordowali. Również na Jezusa wydali swój wyrok.
Pismo ST opisuje dzieje występujące ponad 1000 lat wcześniej od jego zredagowania.
Nie uważam, że ST jest tylko kłamstwem, bo bez kolorowania opisuje życie tych pokoleń.
Jednak dużo opisów jest kalką plemiennych zasłyszeń i opisów zawartych w opisach Mezopotańskich.
Jezus wydał zupełnie odmienny obraz Boga, niż obraz Boga na którego wolę się powoływano czyniąc nieprawości - w starych pismach.
Ja jako katoliczka chodziłam na lekcje religii oraz na Msze sle przez ponad 50 lat Boga nie znałam. Owszem uczono mnie, że jest Bogiem zazdrosnym, mściwym, groźnym, który zsyła ludzi w piekielne męki. Uczono, że nawet własnego syna Jezusa posłał na męczeńską śmierć. Nie znałam również Jezusa, że jest współistotny Ojczy i, źe to Duch Ojca wcielił się w wybranego syna człowieczego, by nas poprowadzić do swojej światłości.
Biblia jest prawdą ale jest interpretowana na różne sposoby - jak komu pasuje.
Nie nauczano mnie, że na ludzi xostał wylany Duch Boży - Duch Święty i przez to człowiek ma bezpośredni przystęp do relacji z Bogiem.
Ja jestem bardzo wdzięczna Żydom za to. że głosili Ewangelię Chrystusową ale nie mam wdzięczności dla Żydów Judaistycznych, którzy Chrystusa odrzucili i odrzucają a nawet wielu z ich mędrców głosiło wobec Jezusa prześmiewcze poglądy.
Prawdą dla chrześcijanina jest Ewangelia Jezusa Chrystusa - prawda, której wydał świadectwo i poświadczył swoim życiem i krwią.

Owszem, uczono Cię tego wszystkiego. Niestety, nie każdy, kto miał w szkole matematykę, umie rozwiązywać równania.
Jak widać, Ty pewnych rzeczy nie wczytałaś z lekcji religii.
Bywa.
Niektórzy mają uszy do słuchania, a nie słyszą.
A inni słyszeli, ale - niczym u tego ziarna z przypowieści, które padło grunt skalisty - szybko utracili.
A potem opowiadają takie rzeczy...

I tu się chyba spotykamy. Bo ja też nie chcę bronić takiego czytania Starego Testamentu, które robi z Boga tylko kogoś groźnego, mściwego i dalekiego. Jeśli ktoś przez lata słyszał głównie taki obraz Boga, to rozumiem, że potem Ewangelia Jezusa może zabrzmieć jak coś zupełnie innego.

Tylko ja bym rozróżnił dwie rzeczy: czym innym jest Stary Testament, a czym innym sposób, w jaki ludzie go czytali albo jak czasem go używali.



Tu bym tylko delikatnie doprecyzował: Jezus nie miał problemu z Pismem. Jezus miał problem z sercem człowieka, które potrafi użyć Pisma przeciwko Bogu i przeciwko człowiekowi.

To widać bardzo mocno w Ewangelii. Jezus nie mówi uczonym w Piśmie: „Pismo was skaziło”. Raczej mówi: znacie litery, ale nie rozpoznajecie ducha. Macie tekst, ale nie macie miłości, pokory i nawrócenia.

Dlatego Jezus może jednocześnie ostro krytykować uczonych w Piśmie i faryzeuszy, a równocześnie mówić:

„Pisma dają o Mnie świadectwo” - J 5,39.

I jeszcze mocniej:

„Gdybyście wierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie wierzyli. O Mnie bowiem on pisał” - J 5,46.

Czyli problemem nie był Mojżesz. Problemem było to, że ludzie powoływali się na Mojżesza, ale nie rozumieli, dokąd Mojżesz prowadzi.



Tu masz rację w tym sensie, że Bóg nie dał człowiekowi tylko martwej litery. Posyłał proroków, upominał, prowadził, budził sumienia.

Ale prorocy nie byli przeciwko Pismu. Oni zwykle wołali właśnie o powrót do Boga przymierza. Ich spór nie był z Prawem Bożym, tylko z obłudą, formalizmem i niewiernością ludzi.

Prorocy nie mówili: „porzućcie Boga Abrahama, Mojżesza i Dawida”. Mówili raczej: „wróćcie do Niego naprawdę, nie tylko zewnętrznie”.

I dokładnie to samo robi Jezus.



Zgadzam się, że Jezus odsłania Boga najpełniej. Tu nie mam sporu.

Ale czy ten obraz jest „zupełnie odmienny” od Starego Testamentu? Moim zdaniem raczej jest pełnią tego, co w Starym Testamencie już było obecne, tylko jeszcze nie było pokazane tak jasno jak w Chrystusie.

Bo przecież już w Starym Testamencie Bóg mówi przez proroka Ezechiela:

„Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego - wyrocznia Pana Boga - a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?” - Ez 18,23.

To nie jest obraz Boga, który cieszy się potępieniem człowieka.

W Psalmie też czytamy:

„Miłosierny jest Pan i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo łagodny” - Ps 103,8.

To brzmi bardzo blisko Ewangelii.

Dlatego ja bym powiedział tak: Jezus nie przyszedł pokazać innego Boga niż Bóg Starego Testamentu. Jezus przyszedł pokazać prawdziwe oblicze tego samego Boga, którego ludzie często źle rozumieli, źle przedstawiali albo używali do własnych celów.



I tu pełna zgoda. Biblia może być interpretowana źle. Można z niej zrobić kij na innych. Można cytować ją bez miłości. Można używać jej do usprawiedliwiania własnej pychy. Tylko to nie jest wina Biblii, ale ludzkiego serca.

Szatan też cytował Pismo Jezusowi na pustyni. Ale to nie znaczyło, że Pismo było złe. To znaczyło, że można użyć prawdziwego tekstu w fałszywy sposób.



I to jest bardzo ważne, co piszesz. Człowiek naprawdę ma przystęp do Boga przez Chrystusa w Duchu Świętym. Chrześcijaństwo nie jest tylko systemem przepisów ani samą instytucją. Jest żywą relacją z Bogiem.

Tylko Duch Święty nie odrywa nas od Chrystusa i od Pisma. Jezus mówi o Duchu:

„On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” - J 14,26.

Czyli Duch nie prowadzi obok Jezusa i obok Jego słowa, ale wprowadza głębiej w to, co Jezus objawił.



Z tym zdaniem mogę się zgodzić.

Prawdą dla chrześcijanina jest Jezus Chrystus i Jego Ewangelia.

Ale Ewangelia sama pokazuje, że Jezus nie pojawia się w próżni. On przychodzi jako Mesjasz Izraela, jako spełnienie obietnic, jako Ten, którego zapowiadali Mojżesz i prorocy.

Dlatego nie przeciwstawiałbym Ewangelii Staremu Testamentowi.

Raczej powiedziałbym tak: Stary Testament trzeba czytać przez Jezusa. Bez Jezusa można go źle zrozumieć. Ale bez Starego Testamentu trudno zrozumieć, kim jest Mesjasz, czym jest przymierze, grzech, ofiara, miłosierdzie, odkupienie i królestwo Boże.

Dla mnie najpiękniej pokazuje to scena po zmartwychwstaniu. Uczniowie są pogubieni, nie rozumieją wydarzeń, a Jezus nie mówi im: „zostawcie dawne Pisma”. Robi coś odwrotnego:

„I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego” - Łk 24,27.

I chyba tu jest sedno naszej różnicy.

Ja nie bronię złych interpretacji Starego Testamentu. Nie bronię obrazu Boga jako okrutnika. Nie bronię religijnej obłudy uczonych w Piśmie.

Bronię tylko tej myśli, że Stary Testament nie jest fałszywym obrazem Boga, ale drogą, którą Bóg prowadził ludzi stopniowo do pełni objawionej w Chrystusie.

Jozek
Zgadzam się w 100 procentach z każdym słowem napisanym przez ciebie powyżej.
Bóg był i jest taki sam od zawsze.
Był i jest miłością i wszystkim co najdoskonalsze.
Jednak ludzie nierozumni dopasowali wielokrotnie obraz Boga do swoich pożądań i isprawiedliwiali swoje złe czyny wolą Bożą.
Nigdy Bóg nie kazał uść i zsbijać, by osiągać kosztem innych swoje profity ziemskie.